Skip to content Skip to sidebar Skip to footer

Persoonlijk

Persoonlijk

Detox

Wat doe ik mezelf weer aan! Al op dag één van mijn sapkuur zwicht ik bijna. De hele dag gaat het goed, totdat ik ga koken voor de anderen. Spaghetti.... mmm ik hou van spaghetti. Echt lekker, dat gekruide gehakt. Zal ik een stukje uit de pan eten? Weet je wat? Ik doe overdag sap en 's avonds eet ik gewoon. Ah nee, zo zwak wil ik niet zijn. Ik wilde dit, dus nu moet ik doorzetten. Maar ja, is dat kuren nu echt zo goed voor je? Eigenlijk niet hè? Ik kan beter gewoon gezond eten en gezonde sapjes erbij. Nee! Zwakkeling! 

Read more

Italië, India en Indonesië

Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen. Schrijven over Italië, India en Indonesië. En in twee van de drie landen ben ik nooit geweest. Waarom dan toch schrijven? Omdat 'Eten, bidden, beminnen' van Elizabeth Gilbert - de zoektocht van een vrouw in Italië, India en Indonesië - mij spiritueel heeft geraakt. Voor alles is een…

Read more

Wortels en vleugels

Psychologie is zó simpel! Kinderen worden groot en moeders vinden het vreselijk. Het mooiste wat er is en het allerafschuwelijkste wat er is. Wat ík deze week al heb moeten doorstaan als moeder: oudste (5) met zwemles naar het diepe, 1 tand eruit en z'n eerste judoles.

Resultaat: 1 bijna-verzuipbeurt met bijna-paniekaanval van mij, een beginnende fietsenstalling met tand in doosje wat hij al in een kraammand kreeg en totale overlevering aan een strenge judoleraar. Ik zou het doodeng vinden. Maar terwijl ik stiekem om de hoek kijk geniet hij zichtbaar en gaat hij volledig op in de les. 

Read more

Hardloopfamilie

Tijdens het hardlopen stuitte ik vandaag op een onhandig probleem: hoe gedraag ik mij als hardloper? Alleen al over het woord 'hardloper' twijfel ik. Afgaand op het commentaar van twee gemeentewerkers deze ochtend is het nogal misplaatst: "nou pffff, lekker tempo mevrouwtje!". Ik ben dus meer een zachtloper. Daarentegen trek ik me weinig aan van ongetwijfeld opbouwende kritiek van twee mannen met bierbuiken die staan te beppen leunend tegen hun grasmaaier.

Read more

Caféterras bij nacht

Dit weekend was ik – geheel vrijwillig – in een museum. Niets voor mij. Ik houd niet zo van kunst. Ik houd niet zo van mensen die doen alsof alles mooi is, alleen omdat het daar hangt. Nu ook weer, er hing er een groot wit, plat ding. Met allemaal andere witte, platte dingen erop geplakt. In één hoekje had de kunstenaar er met een Hema-passer een cirkel op getekend. De meneer die er naast stond maakte er foto’s van. Dan ik. Ik loop een museum in drieënhalve minuut in zijn geheel door. Heb ik alles gezien!

Read more

De Narwal

Laatst zag ik – geheel onvrijwillig – een documentaire over de Narwal. Als er niet gelijk bellen gaan rinkelen, hierbij een korte uitleg: de Narwal is een soort walvis die 4 á 5 meter lang wordt. Het meest opvallende aan de Narwal is zijn spiraalvormige slagtand die wel 3 meter in lengte kan zijn. Een soort eenhoorn in het water. Surrealistisch. De ene Narwalfamilie zwemt gemoedelijk tussen schots A en B richting naar beneden. De andere familie gaat lekker richting omhoog. Ze volgen de rand van het zee-ijs op zoek naar een baai of diep water. Ergens in Groenland, komen de twee gezelschappen elkaar opeens tegen. Even lijkt het als een roltrap die plotseling stilstaat. Iedereen botst in tegengestelde richting tegen elkaar op. Bijzonder onhandig als je dan een tand van 3 meter hebt. Die mythische slagtanden raken dus gewoon in de knoop. Ze vechten met elkaar, of dat lijkt maar zo. Als ik beter kijk zie ik dat ze inderdaad in de knoop raken, maar geïrriteerd zijn ze niet. Met een geduld alsof je wacht tot de croissantjes klaar zijn uit de oven, proberen ze eens voorzichtig of die slagtanden weer los willen. Nou, ja, dat wil wel, uiteindelijk. Dan zwemmen ze nog eens rustig, heel zachtjes tegen elkaar op botsend op hetzelfde plekje. Met dus in totaal zo’n 15 Narwallen bij elkaar. Je ziet ze sukkelig denken: 'Wat nu? Ik zit vast. Bots. Bots. Verdorie.'

Read more

Ode

Ik zit bij de nieuwe theatervoorstelling van Jochem Myjer. Tussen ons slechts 1,5 meter en een mevrouw met pluizig haar. Ik schat in dat het wat te weinig is om mij te beschermen tegen een mogelijke aanval. Ik zit niet gemakkelijk. Ik denk aan een eerdere opkomst met een waterpistool. Ik denk aan mijn vriendin die ooit ook op rij 2 zat en er werd “uitgepikt”. Beslist het ergste wat mij vanavond kan overkomen.

Als ik hem en zijn krullen zie opkomen valt alle spanning meteen weg. Al jaren volg ik Jochem en het laatste jaar is mijn respect voor hem alleen maar gegroeid. Op rij 2 kan ik goed zien dat ook hij ‘slechts’ mens is. Ik kijk naar hem en zie een ander persoon dan ik jaren op tv heb gezien. Natuurlijk, hij kan goed imiteren, grappen maken en gek doen. Maar zijn ‘gewoonheid’ verbaast me.

Read more